…انتهت

و لبست فستانها…

و غطت رأسها بحجابها…

قالوا اللون الأبيض يليق بها

قالوا أنها أبهى العروسات و أجملها

و لكن هي، تحت بياض طرحتها

تخفي نار و أسى دموعها

فهي تبكي محبوبها…

فهي لن تكون له الليلة و لن يكون لها

فالليلة ستعلن كذبة حبها

و ستقول نعم تتمنى لو لا تقولها

و سترقص مع ذاك الذي ربحها

و في صمت قلبها ستبكيه، هو حبيبها

رسالتي الأخيرة

حبيبي، اكتب إليك رسالتي الأخيرة

اكتب إليك كلمات وداعي المريرة

اكتب إليك لأقول لك انني راحلة

أن صوتي لن يزعج سكونك إبتداءً من الليلة

أن أفكاري لن تذهب نحوك

أن صوتي لن ينده باسمك…

اكتب إليك لاعترف بالنهاية

نهاية حب كان حلم منذ البداية…

Un rêve…

Cette nuit là, j’ai fermé les yeux, tranquillement depuis des semaines, je m’étais laissée aller dans un monde propre à moi.

Dans ce nuage vague de ma rêverie, tu as apparu, avec ce sourire que j’adorais tant tu te dressais devant mes yeux.

Ça faisait des semaines que je n’ai pas fais de cauchemars, ça faisait bien des semaines que je ne t’ai pas vu.

Et tu étais là, devant moi.

Le nuage a commencé à s’évaporer, tu étais vraiment là, souriant encore une fois. Mais ce sourire cachait bien des choses, je ne l’ai pas compris qu’en voyant tes yeux rougis. Aucun mot n’a été prononcé, mais des minutes s’écoulèrent et nous, yeux dans les yeux, nos larmes coulaient.

J’ai pu te toucher, te sentir…

J’étais dans tes bras…

Je n’ai jamais oublié ce sentiment qui m’envahissait quand j’étais à côté de toi.

Je l’ai senti, je t’ai senti!

Et pour me dire que ce n’était qu’un rêve, mes paupières se soulevèrent, je me trouvais dans ma chambre, dans mon lit, toute seule.

Je ne savais pas si j’étais contente ou non. Je ne comprenais pas ce malaise que m’avait prise.

Je voulais cette scène et je ne la voulais pas!

J’avais compris voilà longtemps le prix de t’aimer et de t’avoir à mes côtés.

J’en ai eu assez de mal qui tourmente mon cœur…

الحزين

أوتظن أنها لا تعرف ما في بالك

أو ما يجول في خاطرك و في أفكارك

أتظن أنك تستطيع أن تنكر

كل ما يجول في هذا القلب المنفطر!؟!

تأتي إليك و هي مبتسمة

تخبرك أنها بغيرك هائمة

عيناها بالفرح تشعان

عيناك بالحزن تغرقان

تنظر إلى هذه الضحكة الجميلة

تتأمل تلك العيون الكحيلة

و ترى أنها تنكر مشاعرك

ترى أنها لن تكون يوماً لك

فهي فراشةٌ شباكك لا تقوى عليها

و أنت، أيها الحزين، سوف تظل تلاحقها

جدي

بهالأيام عم بشتقلك

عم بفتقد لحنانك

بتطل عليي بالليل

بحلمي و بتميل ليي ميل

بوسي بطتبع على خدي

و بقلك اشتقتلك يا جدي

بترد عليي و بكل وضوح

إنت اللي ما كنت تحكي و تبوح

ما تخافي و قولي يا رب

أنا معك على طول الدرب

!هاي

هاي! إنت اللي قاعد بقلبي

هاي! إنت اللي مستحوذ على عقلي و كياني

طلاع و تركني بقا بحالي

بعرف إنو حبي لإلك كتير كبير

بعرف بحبك أكتر من نفسي بكتير

بس القصة بتنقاس عتنين بالحب

و شايفي حالي ضايعة بحبك لوحدي مع هلقلب

فل و ريحني من عذابي

فل و تركني مع فراقك عذابي التاني

بس شكلك إن قررت و فليت

أو شكلك إن فضلت و ضليت

أنا وحدي اللي كسباني

عذاب لهالقلب اللي صرلو فترة بحبك عم بعاني

2 برمة دولاب

كنت شايفي الحياة بتاخد و ما بتعطي

كنت عايشي و كنت الفرح إستعطي

شفتك واقف ناطر عدربي

شفتك واقف و كأنك ناطرني

ناطر تأوصل و تبرملي دولابي

ناطر مبتسم تترجع زهرة شبابي

زهرة دبلت مع مر أيامي

دبلت من ورا كم حب أناني

رجعت فرفحت و تغير زماني

و رجع دولابي يبرم برمة فرحانة